زردی من از تو سرخی تو از من ( اين نغمه در جشن چهارشنبه سوری هنگام پريدن از روی بوته های آتش که جلوه ای از شرارهای شفق گون آتش را در رخسار پرنده نقاشی می کند، شور و شيدايی ديگری را آواز می دهد. )
جشن با نقل پاشون بر سر چله زری ادامه می يابد، چله زری نقل هايی که روی سر و دوربرش ريحته شده است، جمع می کند و يک دانه نقل به زن و يک دانه به مرد می دهد. زن نقلش را به مردش می دهد و مرد نيز نقل را به زنش. سپس دو زن، چله زری را از روی تخت بلند می کنند، پدر چله زری در سمت جلو و برادرش در پشت سر و مادرش در سمت چپ، چله زری را رو به سوی خانه اش می برند و نوازندگان می نوازند و مردم پايکوبان می روند تا به خانه چله زری برسند. در خانه، پدر اناری به دست چله زری می دهد. چله زری انار را دون می کند، نخست خود چند دانه می خورد. باور چنين دارند که دختر شوی نکرده اگر يک دانه از اين انار به نيت شوهر کردن بخورد، حتماً در سال آينده به خانهء بخت خواهد رفت...

«يلدا» شبي‌ به‌ طول‌تمام‌ تاريخ‌
«يلدا» لغتي‌ سرياني‌ است‌، به‌ معناي‌ ميلاد و تولد. اين‌ را دهخدا مي‌گويد. ظاهرا همه‌ چيز از ايران‌ و آيين‌ مهر و جشن‌ ظهور ميترا آغاز مي‌شود كه‌ در گردشي‌ تاريخي‌ دوباره‌ به‌ ايران‌ باز گشته‌ است‌. در قرن‌ سوم‌ و چهارم‌ ميلادي‌ كه‌ خاخام‌هاي‌ پيشروي‌ يهودي‌، پيامبري‌ جديد به‌ نام‌ عيسي‌بن‌ مريم‌ خلق‌ مي‌كردند روز تولد او را با اقتباس‌ از ايرانيان‌ گرفته‌ و روز جشن‌ ظهور «ميترا» را تولد عيسي‌ شمردند.
مخلص كلام‌ شب‌ يلدا به‌ اين‌ دليل‌ يلدا ناميده‌ مي‌شود كه‌ «ميترا» و «مسيح‌» در اين‌ روز متولد شده‌اند. اما معروفيت‌ اين‌ شب‌ در ادبيات‌ به‌ دليل‌ طولاني‌ترين‌ شب‌ سال‌ بودن‌ است‌ فراق‌ معشوق‌ و گيسوي‌ يار هميشه‌ به‌ اين‌ شب‌ موصوف‌ مي‌شده‌ است‌.
اما اين‌، تنها روايتي‌ نيست‌ كه‌ از شب‌ يلدا موجود است‌.  شب‌ يلدا، درازترين‌ شب‌ سال‌ است‌ شب‌ «چله‌».

در ايران با ستان يعنی۷۰۰۰ سال پيش از امروز که از چين تا يونان بوده است در طولانی ترين شب سا ل دردامنه کوههای پامير(ميترا) چشم به جهان گشود و آن شب را سبب تولد ميترا، يلدا نامگذاردند.
ميترای پيامبرکه ييامبر مهر است با پوشيدن لباس وکلاهی قرمز (همان کلاه قرمزی که بر سر پاپ امروز می بينيم) به استمداد مستمندان ميشتافت و درنمی کوفت و هر آنچه که داشت بر پشت درِ خانه مستمندان می نهاد بدون بجای گذاشتن هيچ اثری از خود مبادا که آنها احساس شرمندگی کنند.

عکس

هیچ موشی           از سوسک گیر کوچک حمام

راهی به قصه های کاهی من وا نمیکند

یادش نباد باتو که تا صبح

گلهای ماه دیده را پژمرده رها کردیم

یادش نباد   من با تو    برف های ریزه قطبی را

تا صبح لگد کردیم

شبها به خواب کدام پریزادی

که در آغوشش     بر روی شعرهای نگفته مچاله

   خر غلت میزنی!

آینده ام ابدیتی ست             که هیچ راه نشانم نمیدهد

منادیان بشارت 

   صلیب سال های عبث مارا         بدوش می کشند

گهواره کودک گریان را  

     دستی از غیب هم                تکانی نمیدهد

ای قصیده باستانی  

   مارا در انتهای کدام بیت           خواب می کنی؟

دیوان من تویی     ای شمس نامده رفته

سی سال رنج بردم و مردم برای تو

آغوش برگشا که به فردوس برندم

هر لحظه در کنار تو شعریست

هر شب قصیده ای بلند    با مطلع موهای تو

   
آغاز می شود

نامت بلند باد   همآورد مهر   بانوی آبها

همچو رستم نشان مپرس  ز بی نشان

قلبت نباد خشکیده جلگه سیستان

حالت چنین نباد    پاییز سر رسیده ام

عاشق نه  که دل بریده ام

سهراب جان بدر نبرده ام از کارزار روزگار

لختی درنگ کرده اجل

اینک کنار گور آرمیده ام

قلبی اگر نداری و با عشق   دل خوش نداشته ای

با من به کین مکوش   سیاوش زآتش پریده ام

    تنها که میشوم

    تو در نظرم می آیی       آرام آرام     

    با عینکی بر روی چشمهایت

    پیر شدی انگار             از دور به من سلام میکنی

    شاید کسی را دیدم که تو بود

    و تمام موهای تو        تاب می خورد   پشت سرش

    شاید        تو رختهای خیس را آب می کشیدی

و  من ...

بی تو سیگار چقدر می چسپد!

 

سلام فروردین با فر و دین    با سوسن و نسرین

وه که چه گلعذار آمدی   به محفل دیرپای اهورایی

به سفره سبز آریایی

نوروز شکوفه ریز قدمت

لاله های سرخ  دختران دشت اندوه

یک عمر منتظر آمدنت

 

پیچک پرپیچ خشکانده زمستانم : گوشوار سبز یک باغ از بهارت باد

و خورشیدم پریشان    باد از گیسوی سبزت مست

چه نیکو نوشتی بر مزار زرتشت

شاد زی و خوش نشین در قلب های سرزمین از تو سبز

که عشق بی یاد تو پندار بی ارزشی است

وبه نامت  خرد گوهریست نیک سرشت

به یاد آرزوهایم سکوتی میکنم بالاتر از فریاد

کم کم دارم میشم مال عهد بوق!داشتم به اون وقتا فکر میکردم که بابام یه جفت کفش ورزشی خریده بود هفتصدتومن!و تا یه هفته بهم غر میزد! از کفشای مردونم برات بگم از وقتی که یادم میاد تو انباری دو سه تا کارتن کفش بود.هر من بزرگتر میشدم روی کفشا هم بیشتر خاک مینشست تا اینکه رفتم کلاس اول راهنمایی.بابام شب صدام کرد تو اتاقش و بهم گفت:پسرم تو دیگه بزرگ شدی و باید بیشتر مواظب بجه ها باشی و... کلی نصیحتم کرد که تا سالها بعدش گاهگاهی تکرارشون میکرد!بعدش پشت سر بابام راه افتادم بطرف اتاق انباری.دیدم رفت سراغ همون کارتن های کفش که انگار با من بزرگ شده بودن!

چند جفت کفش بیرون آورد و شماره هاشون رو نگاه کرد و از من پرسید شماره پاهات چنده؟ پاهام ۳۵ یا ۳۶ بودن ولی کوچکترین کفشها شماره ۴۱ بود!گفتم بابا اینا برا من بزرگن از پام در میان!دردسرتون ندم یه جفت کفش پام کردم .بابام خدابیامرز هم یه به به و چه چهی نثارم کرد و از فردا صبح من موندم و اون کفشها و مدرسه و بچه ها!یه حروم زاده ای هم بهشون یاد داده بود بگن کفشهای میرزا نوروز! چه دعواها که بخاطر کفشا نکردم و چه کتکایی که زدم و خوردم!

یه وقتایی عصرا بابام که میخواست بره بیرون منو هم با خودش میبرد که تو خونه نباشم فتنه درست کنم!اخه به از خودتون نباشه خیلی بچه خوبی بودم! تو راه هر قدمی که ورمیداشتم جوری نوک کفشم رو زمین میزدم که زودتر پاره بشن و ازشون خلاص بشم که دیدم یه چیزی خورد پس کله ام! بهم گفت: کره خر مگه نمیتونی مث آدم راه بری؟ گفتم از این کفشا خوشم نمیاد یه کفش دیگه میخوام! گفت: بچه این همه کفش تو خونه هست تو هنوز میخوای بری کفش بخری؟ فهمیدم که از کفش خبری نیست ولی اینجوری حداقل دلم خنک میشد!سر دو ماه کفشا رو جنان پاره پوره کردم که نمیشد نگاهشن بکنی ولی خودم مثل بچه ادم رفتم سر کارتن و یه جفت کفش دیگه ورداشتم و پوشیدم!!اینم از بزرگ شدن ما!

 

ساقیا جام دمادم ده که در سیر طریق

هرکه عاشق وش نیامد در نفاق افتاده بود